बीस पिएर मर्नुपर्ने समाज

बीस पिएर मर्नुपर्ने समाज

(कविता – सन्तोष सिम्खडा)

आफ्नै श्रीमतीको असह्य पीडा

छोराछोरीले हेरेनन्,

र अन्ततः ऊ

बीस पिएर ढलेको थियो

त्यो समाजसँग म के कुरा गरूँ?

पैसा नै सबैथोक ठान्ने

एउटै कोखका आत्माहरू बीच

मनमुटाव हुने यो समाजसँग म के कुरा गरूँ?

अरे, पैसामा बिकेका आत्माहरु!

एकदिन थाहा हुनेछ 

त्यो पैसाको महत्व,

जो मरेको सम्बन्धमा औषधि बनेर कहिल्यै आउँदैन।

त्यो पैसा, जसले

मृतकको नशामा सास फुक्दैन,

न घाटमा हात समात्न आउँछ।

रगतको नातालाई परायो ठानेर

स्वार्थको पिसाबको न्यानोमा रमाउने

तिमीहरूसँग म के कुरा गरूँ?

तिमीहरूको चम्किलो घरभित्र

अन्धकार बस्छ,

र त्यो अन्धकारले एकदिन

तिमीहरूको आत्मा निल्नेछ।

फूल होइन, बाँच्नका लागि मान्छेपन देऊ समाज!

किनकि आत्महत्या कमजोरी होइन 

यो त तिम्रो निर्दयताको प्रतिविम्ब हो।