जीवन नै एउटा लामो राजमार्ग—
उकालो–ओरालोका चोट छोपेर बस्ने
धुलो पसेका आँसुसरह तिक्त मोडहरूको यात्रामा।
कहिले टायरको घर्षणमै सपनाहरू छिन्निन्छन्,
कहिले फ्रन्ट–सिसामा टल्किएको एउटा उज्यालो
भित्रको थाकेको आगोलाई फेरि जिवन्त बनाइदिन्छ।
हाँसोको पेट्रोलले गाडी दौडाउँछ,
दुःखको ब्रेकले बीच बाटोमै रोक्छ।
रातको ताल्चा खोलेर एक्लोपनले पछाडि धकेल्दा पनि
अगाडि देखिने अनन्त सडक
मुस्कुराएर भन्छ—
“साहस छ भने हिँड, डरले होइन।”
जीवनको यो राजमार्गमा
परिचित अनुहारहरू ओभरटेक भएका जस्तै
क्षणमै हराउँछन्।
तर केही मान्छे—
रातको मोडमा उभिएको रोड–साइनझैँ
मौन भएर पनि
सधैं दिशा देखाइरहन्छन्।
कहिले गन्तव्य आफैँ हराउँछ,
कहिले पुग्दा पनि थकान बाहेक केही हात लाग्दैन।
तर प्रत्येक मोडमा भेटिन्छन् कथाहरू—
कसैको हाँसो, कसैको बिदाइ,
कसैको स्नेह, कसैको प्रतीक्षा।
जीवन त्यही कुहिरोले ढाकिएको जंगली सडक हो—
जहाँ क्षणभर पनि दिशा स्पष्ट हुँदैन।
तर बिहानको उज्यालोसँगै
प्रत्येक यात्रा भित्र भित्रै भन्छ—
“आफूलाई चिनेको छैनौ भने हिँड।
एक नयाँ मोडले फेरि तिमीलाई तिमी नै बनाउँछ।”
जीवन नै एउटा लामो राजमार्ग—
हरेक किलोमिटर कानमा भन्छ—
“जबसम्म तिमी हिँडिरहेछौ,
हारेर होइन—
अगाडि बढेर नयाँ अध्याय लेख्दै छौ।”
---
