मेरो गाउँ

बगुवाखेतको बिहानैमा

बुबाको आँखा जस्तो उही पहाड उभिन्छ,

आमाले चुल्हो सल्काउँदा

धुवै–धुवामा मेरो बालापन बग्छ।

उही करेसाबारीको बासना

आज पनि मनभित्र बोल्छ,

म जहाँ पुगेँ संसारभर—

माटोले फुसफुसाउँछ,

“तँ फर्क न, मेरो छोरा,

यहि हो  त तेरो जन्म भएको ।”

तान्द्राङकोटको डाँडामा

आशिर्वादको उज्यालो पग्लिन्छ,

घ्याम्पेसालको साँझमा

पुराना कथाले फेरि बोल्दिन्छ।

बगुवाको खोला

गीतै–गीतसँगै बगिरहन्छ,

ओखले चौताराको हावाले

सपना झन् टल्काइदिन्छ।

दूरीले टाढा पार्ला

तर मन कहाँ छुट्छ?

घडेरी गाउँको माटो

रगतसँगै बगिरहन्छ।

देश टाढा भए पनि

मन त उही घर,

पहाड, बाटा, खेत–पाखा,

तिमी नै मेरो भोलि–परसि भर।

जुन दिन फर्केर आउँछु,

माटोलाई हात हालेर

फेरि एकछिन बालक बन्नेछु

गाउँको काखमा बसेर।

बगुवाखेतदेखि घ्याम्पेसाल,

तान्द्राङकोटदेखि कयापानी

हरेक पाइलामा अडिएको छ

मेरो सानो–सानो कहानी।

ओखले चौताराको हावाले

अहिले पनि मेरो नाम बोल्छ,

घडेरी गाउँको माटो

एकनासले फुसफुसाउँछ

“घर नबिर्स है,

तँ फर्केपछि मात्रै

पूरा हुन्छ

देशको अधुरो कथा।”