चिहान

जबसम्म हत्याराहरू सडकमा हिँड्छन्,

खुट्टाले रगतको धर्सा कुल्चँदै,

मिडियाका पर्दामा ‘अन्तर्वार्ता’ भन्दै

रगतको दाग लुकाउँछन्,

हाँसोको पछाडि लाशको गन्ध छोप्छन्।  प्रहरीका हाकिमहरू नेताको

गोजीका मालझैँ, चम्किला सिक्का चपाउँदै

मालिकको बचाउमा लाग्छन्

बफादार कुकुरझैँ नियम र न्याय चपाउँछन्,

घाँटीमा लगाइएको पट्टा हल्लाउँदै

आफ्नै छायाँलाई तर्साउँछन्।  अदालतका न्यायाधीशहरू

कानुनको किताबमा आँखा गाडेर

७६ कोपिलाको रगत पुछ्छन्,

कागजको कलमले लाशको नाम मेटाउँछन्।

ती कठपुतलीहरूको हातमा

न्यायको तराजु होइन,

मालिकको डोरी बाँधिएको हुन्छ।  ती कार्यकर्ता, ७६ जना भाइ–बहिनीको

कलीला ज्यान, फूलझैं झरेका सपना

रातो माटोमा सुकेर पनि हरियो बन्छन्,

हरेक आमाको आँसुमा डुबुल्की मार्छन्,

हरेक बाबुको चित्कारमा आगो बन्छन्।

तर तिनलाई सुन्दैनन्,

चुप लाग्छन्, चुप।  घर–घरमा एउटै प्रश्न गुन्जिन्छ—

“मेरो छोरो कहाँ गयो?”

“मेरी छोरीको किताब कसले च्यात्यो?”

आमाहरू रातभरि सिरानी भिजाउँछन्,

बाबुहरू आँगनमा उभिएर

खाली झोला हेर्छन्, खाली जुत्ता हेर्छन्।  स्कूलका बेञ्चहरू रित्ता छन्,

चकको धुलो उड्छ, तर हात छैन लेख्न।

खेल मैदानमा बल गुड्छ,

तर कसैको हाँसो गुन्जिंदैन।

७६ जोडी आँखा आकाशतिर हेर्छन्,

बादलमा आफ्नो नाम खोज्छन्।  मिडिया, प्रहरी, दलका नेताहरू मिलेर

चिहानमाथि उभिएर

झूटो ‘शान्ति’को नारा बोल्छन्,

हातमा माला बोकेर,

मुखमा ‘विकास’को झूट कोच्छन्।

तर ती मालाहरूमा

रगतको गन्ध अझै ताजा छ।  यो देश ठूलो चिहान रहिरहन्छ

हरेक गल्लीमा लाशको छायाँ,

हरेक चौकमा रुवाइको प्रतिध्वनि।

जबसम्म हत्यारा सडकमा हिँड्छन्,

जबसम्म मिडियाले तिनको मुस्कान बेच्छ,

जबसम्म प्रहरीले तिनको रक्षा गर्छ,

जबसम्म न्यायाधीशले तिनको पक्ष लिन्छ

यो देश ठूलो चिहान रहिरहन्छ।  तर सुन्नुस्,

ती ७६ कोपिलाको रगत सुकेको छैन,

सडकको धुलोमा लेख्छ

“हामी फर्केर आउँछौं, आगो बनेर।”

हरेक आमाको आँसुमा आगो सल्किन्छ,

हरेक बाबुको मुटुमा विद्रोह पलाउँछ।  एक दिन यो चिहान फुट्नेछ,

रगतको माटोबाट नयाँ फूल फुल्नेछ।

ती ७६ कोपिलाहरूको सपना

फेरि उड्नेछ, आकाश चिरेर।

त्यो दिनसम्म यो देश

ठूलो चिहान रहिरहन्छ

तर चिहान पनि बोल्छ,

रगतले लेख्छ, आगोले गाउँछ।