मुक्तिको सपना

रातभरि मर्छु, बिहान आफ्नै लास बोकेर निस्कन्छु,
दिनभरि मलामी बनेर हिँड्छु तर भेट्न सकिन
जिन्दो लास बिसाउने घाट कतै...साँझको छायाँले मेरो मुटु चिथोर्छ,
रातको अँध्यारोमा सपनाहरू जल्छन्,
बिहानको उज्यालोमा ती खरानी बन्छन्,
म तिनै खरानी बोकेर बाटो हिँड्छु।
हावाले सोध्छ, “किन यस्तो बोझ?”
म हाँस्छु, “यो त मेरो आफ्नै इतिहास हो।”गल्लीहरूमा म एक्लैको मलामी बन्छु,
आफ्नै लासलाई काँधमा राखी,
मान्छेहरू हाँस्छन्, “यो पागल हो!”
म चुपचाप हिँड्छु, आँसु लुकाउँदै।
कुनै चिहानमा पुगेर सोध्छु,
“यहाँ ठाउँ छ र?”
चिहान मौन रहन्छ, म मौन रहन्छु।दिउँसोको घामले मेरो छाया पोल्छ,
म छायाँलाई नै लास ठान्छु,
रातको जूनले मेरो अनुहार हेर्छ,
म जूनलाई नै मलामी बनाउँछु।
बाटोमा भेटिएका यात्रुहरूले भन्छन्,
“तिमी कता जाँदैछौ?”
म भन्छु, “घाट खोज्दैछु,
जहाँ जिन्दो लासलाई बिसाउँछु।”कहिले नदी किनारमा पुग्छु,
पानीले मेरो लास धुन्छ,
कहिले जङ्गलमा हराउँछु,
रूखहरूले मेरो कथा सुन्छन्।
कहिले शहरको भीडमा मिसिन्छु,
मान्छेहरूको हाँसोमा डुब्छु,
तर कतै पनि घाट भेट्दिन,
कतै पनि मुक्ति पाउँदिन।रात फेरि आउँछ, म फेरि मर्छु,
बिहान फेरि लास बोकेर निस्कन्छु,
यो चक्र चलिरहन्छ, अनन्तसम्म,
जिन्दो लासको खोजीमा म भौँतारिन्छु।
कुनै दिन शायद घाट भेटिएला,
कुनै दिन शायद मुक्ति मिलेला,
तर अहिले त म मलामी मात्र हुँ,
आफ्नै लासको, आफ्नै पीडाको।


यो यात्रा कहिले सकिएला?
यो बोझ कहिले हल्का होला?
म हिँडिरहन्छु, मर्छु र बाँच्छु,
घाटको आशामा, मुक्तिको सपनामा...